เวลาอากาศดีๆอย่างนี้

ทำให้คิดถึงวันเก่าๆอีกแล้ว

จำได้ว่าตอนเด็กๆช่วงปิดเทอม ใกล้สงกรานต์ทีไร

จะมีโอกาสไปไหว้ ปู่ย่า ที่บ้านชานเมืองทุกที

เราเรียกที่นั่นว่า "บ้านปู่"

ที่บ้านปู่ มีลักษณะเป็นสวนผลไม้

เวลาจะเข้าอาณาบริเวณบ้านทีก็เหมือนเล่นเกม "การทรงตัว"

เพราะ จะมีสะพานข้ามคลองซึ่งทำจากไม้กระดาน 2 แผ่น รวมกันกว้างประมาณ 1 ก้าวผู้ใหญ่

ตอนนั้นชอบมาก ชอบวิ่งข้าม ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันนึกตอนนี้ยังขำ

ส่วนผู้ใหญ่ก็ค่อยๆ เนื่องจากไม้รับน้ำหนักได้ไม่เกิน 3 คนมั้ง (คิดว่านะ)

แต่ปู่เคยเล่าว่า เวลาหน้าน้ำแห้ง ในคลองจะเป็นตม ใครพลาดตกลงไปก็ดำเม้เลยล่ะ (ดำทั้งตัว)

เลยสะพานไม้ไป ก็จะเจอองครักษ์พิทักษ์บ้าน นั่นคือ หมาน้อยไล่ระดับอายุกันไป 3 ตัว 

เห่ากันสุดๆ และแล้วก็ถึงเวลาองครักษ์พิทักษ์คนบ้าง ก็พ่อเราเอง พอมันได้ยินเสียงพ่อก็เงียบกันหมด

เหมือนไม่มีหมาอยู่สักตัว เฮ้อ! รอดตัว

พอเจอปู่กับย่า ปู่ก็มักจะชวนเข้าสวน เพราะจะไปตัดกล้วย สวนปู่จะอยู่เลยตัวบ้านไป

ปู่ บอกว่า แบ่งสวนไว้ให้ ตรงนี้สวนเรา ตรงนั้นสวนน้องเรา อิ อิ

สวนของเราจะเป็นมะม่วงอกร่อง ซะเป็นส่วนใหญ่ (อร่อย)

เวลาออกไปสวนกับปู่ เราชอบมองท้องร่อง (ขุดไว้เป็นแนวเพื่อให้น้ำเข้า เอาไว้ตักรดน้ำต้นไม้)

เคยคิดจะลองโดดข้ามดู แต่ปู่ห้ามไว้ทัน เพราะเราตัวเล็กเดี๋ยวข้ามไม่พ้น ตกลงไปขาแข้งหักพอดี

รอบๆบ้านปู่จะเป็นทุ่งนา แล้วตัวบ้านก็จะอยู่ติดกับคลองเล็กที่ปู่ขุดต่อเข้ามาจากคลองใหญ่

เพื่อเอาน้ำไปใช้ในสวน แล้วจะมีระเบียงเล็กๆยื่นออกไป เวลาไปนั่งลมเย็นสบายมากๆ

เคยคิดว่าถ้ามาอยู่นานๆคงสบายดีนะ ปู่หากล้วยมาให้กิน ได้นอนหนุนตักย่า หุ หุ สุขใจ

แต่ก็ไม่เคยได้ค้างซักที และก็คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว

ความทรงจำดีๆ มีไว้แบ่งปัน

หวังว่าเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ คงแอบอมยิ้มกันบ้างนะคะ

อย่าเครียดกับชีวิตจนเกินไปนะ

A Brief Vacation

by

Taro Iwashiro