little life of lamoon

เมื่อวานไป ที่ห้างสรรพสินค้า ย่านบางกะปิมา

ปกตินกก็ไปบ่อยอ่ะนะ

ตอนกลางวันก็ไปหม่ำๆที่ food court (ฟาร์ดฟู๊ดนั่นแหละ)

แลกคูปองแล้วก็ไปซื้ออาหารตามปกติ

.

เผอิญตอนที่รออาหาร ก็มีเด็กหนุ่ม(^_^)ชาวต่างชาติ หน้าตาหล่อเหลาเอาการ

เดินมองตามร้านอาหาร เค้าคงคิดจะสั่งซักอย่างกินเหมือนกัน

แล้วร้านที่นกสั่ง มันมีป้ายเล็กๆ มีภาษาอังกฤษ 2 บรรทัดสุดท้ายได้มั้ง

ก็เห็นหนุ่มคนนี้ ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้มาก คงนึกว่าเมนูอาหาร

แต่จริงๆแล้วมันคือ ป้ายแนะนำสุขลักษณะทางโภชนาการ ซะงั้น!!(จ๋อยไปเลย)

พอเค้าเลยไปร้านอื่น สุดท้าย รู้สึกจะไปสั่งผัดไทยมั้ง (อาหารคุ้นของชาวต่างชาติ)

เออ!!!

พอเราหันไปมองรอบๆ สังเกตเมนูอาหารมันไม่มีภาษาสากล ที่เราเรียกว่าภาษาอังกฤษเลยนี่นา

แล้วเค้าจะรู้เรื่องไหมเนี่ย

เวลาเราอยู่ในเมืองเราความเคยชินก็ไม่ได้สังเกตอะไร

.

แต่ถ้ามองใจเค้าใจเรา

ถ้าเวลาเราไปเยี่ยมประเทศเค้าบ้าง ที่เค้าไม่ได้ใช้ภาษาสากลเป็นหลักแบบเรา

คงรู้สึกอึดอัดน่าดู

นกเคยไปเกาหลีมาตอนที่ญาติไปเที่ยวก็พ่วงไปกะเค้าด้วย

อึดอัดไม่ใช่เล่น มีแต่ภาษาเกาหลีทั้งหมด คนเค้าก็ไม่ใช่ว่าพูดไม่ได้นะ

แต่เค้าเรียกไม่ให้ความช่วยเหลืออ่ะ ฟังออกแต่ไม่ตอบ แง้!!

แต่ก็ชอบอากาศที่นั่นนะ

.

นกว่าใจเค้าใจเรา ดูแลกันซักนิดก็ดีนะ

อย่างน้อย การท่องเที่ยวจะได้มีรายได้มากขึ้น

ปล.เพลงนี้ไม่เกี่ยวกับเนื้อหา แต่อยากฟังและแบ่งปันจ้ะ